Metody zabezpieczania srebra przed korozją nalotową
Niestety, nie ma środka, który zapobiegałby powstawaniu nalotu na stopach srebra
Jako metal szlachetny srebro jest praktycznie odporne na działanie tlenu zawartego w powietrzu, ale łączy się ono z siarką znajdującą się w powietrzu, tworząc siarczek srebrowy Ag2S. Zawarta w srebrze miedź tworzy siarczek miedziowy Cu2S oraz (czerwony) tlenek miedziowy Cu2O i (czarny) tlenek miedziawy CuO.
Jeżeli srebrna ozdoba ma bezpośredni kontakt z ciałem jej użytkownika, to może nastąpić szczególne przyspieszenie tworzenia się nalotu w wyniku działania potu zawierającego siarkę oraz kosmetyków, których jeden ze składników stanowi siarka. W przypadku zaburzeń organicznych i chorób dochodzić może do podwyższonej sekrecji (wydzielania) siarki przez skórę. Jeżeli w skórę osoby noszącej pierścionek lub bransoletkę dostaną się czarne siarczki w wyniku ścierania się nalotu, skóra pod ozdobą będzie czarna.
Korozja nalotowa jest powszechnym zjawiskiem. Pierwsza cienka warstwa siarczku absorbuje tylko część światła, co sprawia, że przedmiot wygląda żółtawo, tak jakby był pozłocony. Wraz ze wzrostem grubości warstwy nalotu powierzchnia staje się brązowawa, a następnie brudno-niebieska, niebiesko-czarna i w końcu uzyskuje barwę głębokiej czerni. W takim stanie wysoka zdolność odbicia światła przez srebro zamienia się w całkowitą absorpcję światła. Wraz ze wzrostem zawartości miedzi zwiększa się ryzyko wystąpienia korozji nalotowej i szybkość tworzenia się nalotu. Ag 800 pokrywa się więc łatwiej i szybciej nalotem niż Ag 925.
Rodowanie. Galwanicznie nakładana powłoka rodowa chroni skutecznie powierzchnię srebra. Jest ona twarda i odporna na ścieranie, ale pokryty nią srebrny przedmiot traci swój blask. Rod ma niebieskawo-białą barwę. Powleczone nim przedmioty wyglądają jak chromowane, co szczególnie razi w przypadku zastawy stołowej. Przy lutowaniu naprawczym powłoka rodowa pokrywa się niebiesko-czarnym nalotem, którego nie można usunąć, co sprawia, że konieczne jest ponowne rodowanie.
Informacje pochodzą
z książki "Złotnictwo. Teoria
i praktyka"prof. Erharda Brepohla. Wyda ją po polsku Wydawnictwo Rosner
i Wspólnicy przy współpracy
z "Polskim Jubilerem"
Lakierowanie. Lakier kolodionowy lub utwardzalny lakier piecowy chroni trwale metalowe powierzchnie pod warunkiem, że biżuteria nie jest noszona, a zastawa stołowa nie jest używana. Wadą jest przy tym lakierowy połysk powierzchni. W wyniku starcia lakieru w trakcie użytkowania przedmiotów wykonanych ze stopu srebra następuje odsłonięcie powierzchni, która pokrywa się nalotem, podczas gdy miejsca pokryte jeszcze lakierem nie ulegają korozji nalotowej. Taki pokryty plamami przedmiot trudno jest wyczyścić.
Zagotowanie w roztworze sody pozwala usunąć lakier przez szczotkowanie. Po oczyszczeniu przedmiotu trzeba go ponownie polakierować.
Pasywowanie. Metoda ta polega na nałożeniu cienkiej warstwy wosku, która jest optycznie niezauważalna i która stanowi dobrą osłonę. Jest ona stosowana przede wszystkim do przechowywania towaru w obrocie handlowym. W trakcie użytkowania powłoka woskowa szybko ulega starciu.
Użytkowanie i czyszczenie. Użytkowanie i czyszczenie to jedyne niezawodne środki pielęgnacji srebrnych przedmiotów.
Regularne używanie powoduje usuwanie powstającego nalotu siarczku w naturalny sposób. Dotykane miejsca pozostają wolne od nalotu, natomiast w zagłębieniach wzmaga się czernienie. Może to powodować nawet pozytywny efekt w wyniku podkreślenia plastyczności żłobienia.
Tłumaczył
Zbigniew Krawczyk
[...]
Udostępniono 30% tekstu, dostęp do pełnej treści artykułu tylko dla prenumeratorów.
|
Wszyscy prenumeratorzy dwumiesięcznika w ramach prenumeraty otrzymują login i hasło umożliwiające korzystanie z pełnych zasobów portalu (w tym archiwum).
Prenumerata POLSKIEGO JUBILERA to:
Prenumeratę możesz zamówić:
Jeśli jesteś prenumeratorem a nie znasz swoich danych dostępu do artykułów Polskiego Jubilera skontaktuj się z nami, bok@pws-promedia.pl
|
